وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ [ 16 / 6 ] حسب حال ايشان بود و اسبهاى تازى كجيم پوش و استرهاى محمول به احمال خزينه كه از فرمودهء وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها وَ زِينَةً [ 16 / 8 ] نمونه بود و از اقمشهء ( 196 - ر ) وافره و غلمان « 1 » متكاثره عرضى رفيع و مالى ذريع به عرض رسانيد . لطف حضرت اعلى بر بعضى رقم قبول كشيد و بواقى به صاحب بخشيد . و بعد از عرض پيشكش پادشاهزاده ، تبرّكات امرا تواچى كه مجدّدا بدين منصب رفيع فايز شده بودند ، آماده بود . امير اعظم افخم « 2 » اكرم نظام الدّولة و الدّين قلى « 3 » بيك « 4 » كه در ظهور « 5 » دانش و فرزانگى يگانه « 6 » و امير اكرم امجد جلال الدّين حسن على بيك « 7 » كه در طريق جلادت و مردانگى اوحد زمانه است و در آن اوقات از پايهء منصب پروانچى به امارت ديوان تواچى رسيده بودند ، پيشكشهاى لايق و تنسوقهاى موافق به شرف عرض رسانيدند . و در آن روز زينت جهانبانى و شوكت ملوك كيانى به كمال رسيد كه در خواطر بيم زوال و انديشهء اصابة عين الكمال سر برزد . اشعار « 8 » بران حشمت و شوكت « 9 » و ملك و مال * خشينا اصابة عين الكمال كمالُ المعالي « 10 » بدا نقصه * اذا تمّ أمر دنا نقصه حكيم محقّق چنين زد رقم * توقّع زوالا اذا قيل تمّ و فى الواقع آن « 11 » انديشه واقع در اصدق مواقع بود ، چه ، چشم بد ايّام به حكم فرمودهء : « انّ العين حقّ » ، بدان دولت فرخنده فرجام رسيده بود و اهل زمانه را ايّام عافيت به نهايت انجاميده . گويى امن و راحت ميهمانى بود كه چندگاه در منزل جهان استراحت ( 196 - پ ) داشت و اكنون به صداى الرّحيل بار مىبندد و فراغت و عافيت مسافرى « 12 »

--> ( 1 ) . K : غلامان . ( 2 ) . F : افهم . ( 3 ) . PF : قولى . ( 4 ) . KP : بك . ( 5 ) . F : طوره ؛ K : طور . ( 6 ) . P : مكان . ( 7 ) . KP : بك . ( 8 ) . P : شعر . ( 9 ) . P : شوكت و حشمت . ( 10 ) . F : المعانى . ( 11 ) . KP : از . ( 12 ) . P : ساغرى .